Reis Albanië

In 1991 zijn we voor het eerst in Albanië geweest. Ik ging mee met een reis van Open Doors.

Albanië was, tot dan toe, volstrekt afgesloten van de buitenwerken, maar ook gesloten wat betreft het evangelie. Tijdens de reis voltrok zich daar de revolutie en moesten we ons soms opsluiten in het hotel vanwege de volkswoede. Standbeelden werden omvergehaald.
Maar ondanks dat hebben we er een heel goede tijd gehad en veel over het evangelie kunnen spreken. De mensen stonden open voor het Woord van God. Het was geweldige om daar te zijn en om zo vrijmoedig het Woord te kunnen brengen. Sinds die tijd heb ik liefde voor het land gekregen en de gastvrije bevolking.

Albanië was toen, na zoveel jaar dictatuur, enorm arm.
Vorig jaar zijn we er op vakantie geweest en hebben we de eerder bezochte plaatsen weer opgezocht. Ook hebben we enkele mensen die we in 1991 hadden ontmoet, weer bezocht. De reis was boeiend. Het land is in ontwikkeling, maar in principe nog steeds straatarm.

In september 2018 ben ik met een groep van de Gereformeerde Zendingsbond een week op bezoek geweest bij Nederlandse werkers. We bezochten gevangen vrouwen, gezinnen van gedetineerden, maar ook een psychiatrische inrichting. Dit trok onze aandacht omdat Jos, mijn man, en ik zelf in de psychiatrie hebben gewerkt. Ik ben enorm geschrokken van wat ik daar voor ellende aantrof. Zwaar gedrogeerde patiënten, geen therapie, geen vermaak, slaapzalen en geen privacy, geen uitzicht op terugkeer naar familie en maatschappij.

Het communisme, dat bijna vijftig jaar de dienst in het land heeft uitgemaakt, heeft ook de psychiatrie diepgaand beïnvloed. Die invloed is tot op de dag van vandaag waarneembaar (destructie) en voelbaar (paranoia). Het was schokkend om te zien dat mensen in een ziekenhuis gevangen zaten zonder enige privacy. Een land zo dichtbij dat zijn best doet om een “Schengen” land te worden en toe wil treden tot de EU. Heel begrijpelijk dat dit niet kan als we zien dat mensenrechten geen prioriteit hebben in dit land. Richard haalde afgelopen zondag ds. Martin Luther King aan (een grote man en voorvechter voor gelijke rechten). Dat raakte mij. Ik moest denken aan de mensen in het Albanees psychiatrisch ziekenhuis. Want ook daar wordt mensen groot onrecht aangedaan. Geen racisme op grond van kleur maar wel op andere gronden. Als je eenmaal in een psychiatrisch ziekenhuis terecht komt word je behandeld als een tweederangsburger. De psychiater en psychologen beslissen over jouw welzijn. In veel gevallen laat je familie je in de steek. Je bent niet meer een deel van hen. Het is niet eenvoudig om in dit land als westerling in deze sector te werken. Nog te vaak wordt miskend hoe diep de geschiedenis van terreur in het Albanese volk is ingevreten. Een volk dat geïsoleerd leefde in krachtige familieverbanden, met daarbuiten alleen een absolute staatsmacht, raakt zijn wantrouwen niet zomaar kwijt. Daar gaan generaties aan voorbij. Eeuwenlang was het zaak zoveel mogelijk rijkdom en connecties te vergaren, mensen schatplichtig aan je te maken. En dat is nog steeds zo. Tussen woorden en daden gaapt een kloof. Dat is in Albanië heel gewoon zoals ik in een artikel las.

Een Nederlands echtpaar, wie zich hun lot aantrekken, zijn Wilma en Fred Westerink. In 2009 is Wilma door de WHO gevraagd als consulent voor het psychiatrisch ziekenhuis in Elbasan. Nadat de WHO zich terugtrok, is ze door het ziekenhuis zelf gevraagd of ze alsjeblieft door wilde gaan met haar werk. Nadien is er enorm veel werk verzet, trainingen gegeven, renovaties uitgevoerd en nieuwe werkmethodes ingevoerd.

Financiële bijdrage?

Dit jaar gaan we opnieuw de mensen in het psychiatrisch ziekenhuis bezoeken, maar willen we niet met lege handen aankomen. We willen graag deze mensen iets persoonlijks geven, bijvoorbeeld een eigen nachtkastje waarin privéspullen kunnen worden bewaard. Hiervoor willen wij jullie vragen om een financiële bijdrage.

Mocht je dit werk financieel willen steunen, zodat het werk kan blijven worden uitgevoerd, dan kan dat door een gift over te maken naar: NL 95 INGB 000 2124550 onder vermelding van Wilma Westerink. Wij zorgen dan dat het geld terecht komt bij Wilma in Elbasan.

Bij voorbaat dank!!

Sjalom Coba van Zuylen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

Inloggen
Nog geen lid? Wachtwoord vergeten?